Ustav RBiH

DEKLARACIJA BH GRADJANA, NEVLADINIH ORGANIZACIJA I STRANAKA LOJALANIH REPUBLICI BH

POSLANICIMA PREDSTAVNIČKOG DOMA I DOMA NARODA PARLAMENTARNE SKUPŠTINE  BiH                                         
 
DEKLARACIJA BiH GRAĐANA, NEVLADINIH ORGANIZACIJA I POLITIČKIH STRANAKA, LOJALNIH REPUBLICI BiH 
 
Mi, građani Republike Bosne i Hercegovine iz zemlje i  dijaspore, uz podršku brojnih nevladinih organizacija i stranaka  lojalnih našoj domovini, u povodu predstojećih rasprava o ustavnim  promjenama, donosimo slijedeću: 
 
DEKLARACIJU  
 
1. Zahtjevamo ukidanje Dejtonskog «Ustava» BiH, nametnutog ilegalnim sredstvima, agresijom, ucjenom i genocidom. 
 
2. Zahtjevamo povratak na snagu suspendovanog građanskog  Ustava Republike BIH iz 1992. godine, koji je jedini legalni i legitimni  ustav naše domovine.
 
3. Saglasni smo da se odmah po povratku na snagu legalnog  i legitimnog Ustava Republike BIH započne javna rasprava u  Parlamentu  Republike BiH o njegovoj dogradnji u skladu sa Evropskim standardima,  pozetivnim međunarodnim konvencijama te poveljama organizacije   Ujedinjenih nacija.
 
4. Predlažemo da se budući Ustav bazira na kontinuitetu  građanskog Ustava Republike BiH sa mogućim promjenama, koje će  unaprijediti mehanizme  za zaštitu ljudskih prava, obezbjediti istinsku  ravnopravnost svih naroda koji u njoj žive, efikasnu državu i ekonomski  prosperitet.
 
5. Odlučno se protivimo bilo kakvoj legalizaciji etničkih  podjela ostvarenih putem  agresije na RBiH, etničkim čišćenjem,  silovanjima, konc-logorima i genocidom.  Svako zalaganje za legalizaciju  ciljeva i rezultata agresije i genocida bit će sa naše strane smatrano  kao nastavak agresije i genocida i shodno tome se obavezujemo da ćemo  protiv takvih lica i organizacija pokrenuti sudski postupak u zemlji i u  svijetu. Mi ne pristajemo da budemo gradjani drugog reda ni u jednom  etničkom aparthejdu niti na milosti fašističkih politika ni na jednoj  stopi Republike BiH. 
 
6. Saglasni smo sa svim prijedlozima koji bi vodili  efikasnoj decentralizaciji države, sa ekonomskim regijama u kojima ni  jedan od postojećih naroda, koji žive u BiH nebi imao apsolutnu većinu.  Time bi se spriječila blokada instititucija Republike BiH i isto tako  obezbjedila istinska ravnopravnost svih naroda, uz zadržavanje  suvereniteta građana i građanskog tipa demokratije i pravne države.   Time bi se isto tako stvorili stvarni preduslovi za održiv povratak svih  prognanih, bez straha i bez ponižavanja i obezbjedio dostojan život sa  dignitetom za sve građane Republike BiH.
 
 
 
 
OBRAZLOŽENJE
 
Mi tvrdimo da «Dejtonski Ustav» nije eksperiment, nego je kumulirani  rezultat dogovornog umjesto pravnog odlučivanja o jednom pravnom  problemu - nezakonitom ratu, odnosno agresiji. On je završni čin onoga  što je veoma upućeni i nedobronamjerni lord David Owen nazvao ¨zbir  dostignutih dogovora o podjeli Bosne¨. Kao takav, bio je zamišljen kao  početak procesa nestanka Republike BiH na jedini mogući prihvatljiv i  bezbolan način za internacionalni pravni sistem: način kojim sama žrtva  agresije, rata i genocida -- građani Republike BiH kao subjekt prava -- u  toku desetak godina sami dobrovoljno prihvate ciljeve i rezultate rata i  genocida, te ih ozakone (legaliziraju). Naravno, to se nije moglo  ostvariti u pravnom domenu, koji razlikuje krivca i žrtvu, nego u domenu  dogovora -- u kojem se automatski krivac i žrtva pravno izjednačavaju,  odnosno u kojem žrtva samim pristajanjem na dogovor amnestira krivca.
 
Dejtonski sporazum bi kao dogovor bio i prihvatljiv da je to samo  mirovni plan; ali je potpuno neprihvatljiv i ništavan sa aspekta  Internacionalnog prava, Internacionalnog ugovornog prava i ustavnog  prava Republike BiH – zato što sadrži «Ustav» (Aneks 4). To što u sebi  sadrži Ustav BiH, čini ga potpuno ilegalnim po sva tri pravna osnova:
 
Po internacionalnom pravu. Preambula Povelje UN  isključuje mogućnost interveniranja u ustavna pitanja zemalja članica.  Povelja kaže da ništa ne može opravdati miješanje izvana u unutarnji  ustavni sistem države članice UN. Zabrana se odnosi i na samu  Organizaciju Ujedinjenih Nacija, a kamo li na famozne velike sile i  kontakt grupe iz retorike branitelja Dejtonske suspenzije RBiH u korist  RS.
Po ugovornom pravu. Bečka konvencija, kao referentna  za internacionalne ugovore, isključuje mogućnost da atributi  suverenosti budu predmet međudržavnih ugovora (član 46); ugovore  donesene pod pritiskom smatra ništavnim (član 51 i 52), pa i one  dobrovoljne ako su rezultat nelegitimne volje pregovarača ako su  pregovarali o onome za što po vlastitom ustavu nemaju mandat (član 49).
Po ustavnom pravu. Tada važeći Ustav Republike BiH  članovima 154 i 155 zabranjuje pregovaranje o Ustavu Republike izvan  Parlamenta Republike, pogotovo u ratnom stanju.
 
Čak i predlagači i donosioci neustavnih zakona tokom ratne 1994., u  vrijeme kada navodno omogućavaju Washingtonski sporazum u martu mjesecu,  nisu imali niti snage niti hrabrosti da uklone ova dva člana kao viša  pravna načela po kojima su i ti njihovi Washingtonski takozvani ustavni  zakoni zapravo neustavni. Kao opravdanje za ove zakone koji omogućavaju  Washingtonski sporazum, korištena je potreba zaustavljanja rata HVO i  Armije RBiH. Pored toga što Washingtonski sporazum formira Federaciju  Bošnjaka i Hrvata na dijelu teritorije BiH u trenutku potpunog vojnog  sloma HVO, on ima još jednu nimalo lagodnu namjeru i posljedicu. Njime  se najveći problem legalnog formiranja Republike Srpske na teritoriji  Republike BiH (zbog atributa genocida i agresije), rješava ¨legalnim¨  odcjepljenjem iz RBiH samih žrtava – Bošnjaka i Hrvata u tzv.  Federaciju, a ujedno ostavlja RS za naknadni dogovor umjesto za pravno  rješenje. Tako je pravna ¨gotovina¨ pretvorena u političku ¨veresiju¨  putem odustajanja od pravnog u korist dogovornog pristupa.
 
Postepeno kumuliranje podjele RBiH, u Dejtonu je samo dovršeno  identičnom obmanom da je ¨Dejton dobar jer je zaustavio rat¨ -- u  trenutku kada je ¨Dejton¨ doista zaustavio jedinu legalnu vojsku, Armiju  RBiH, dok je u Bosanskoj Krajini oslobađala po jedan grad dnevno.  Izuzetno bolni po branioce i žrtve predratnih dogovora o podjeli BiH su i  prateći argumenti za ¨Dejton¨ kao ¨najbolje od svih loših rješenja¨,  ¨polu-punoj čaši¨ i slični. Naime, legalni predstavnici (nosioci vlasti i  pregovarači) Republike BiH, legalni su samo dok je važeći Ustav   Republike BiH, za njih niti najbolje niti najgore -- nego isključivo i  jedino rješenje za državu BiH. Samo otvaranje za diskusiju Ustava kao  imperativne norme, predstavlja ilegalni čin ukidanja istog; jer  imperativne norme pravno prestaju postojati čim se diskutiraju. Ovu  tragičnu istinu iz prošlosti potrebno je sada iskoristiti u odnosu prema  ¨Dejtonskom Ustavu¨ -- posebno jer za razliku od Ustava RBiH, dejtonski  tzv. Ustav nema pravni osnov za diskontinuitet Republike BiH i ne može  biti pravni osnov za potrebu navodne suglasnost RS u bilo kojoj shemi u  BiH.
 
Na svu sreću, iz razloga suprotstavljanja ¨Dejtona¨ trima pravnim  sistemima proizlazi zašto u Dejtonu RBiH nije ukinuta nego samo  suspendirana – a zatim ostavljena građanima RBiH da je u ¨Dejtonskom  procesu¨ sami ukinu, i to prihvaćanjem ¨Dejtona¨ odn. njegovog dovođenja  do kraja. Pod ¨dovođenjem Dejtona do kraja¨ javno se ciljalo na navodnu  reintegraciju BiH pomoću zajedničkih umjesto jedinstvenih institucija  (famoznih ¨krovnih zakona¨) i povratka izbjeglica na osnovu ljudskih  prava, a da se pri tome ne dovodi u pitanje legitimitet postojanja RS.  Ovaj ¨humanitarni pristup¨ zasnivao se na ideji da žrtve protjerivanja  iz RS istu priznaju prihvaćajući humanitarna prava umjesto mnogo pravno  snažnijih prava državljana RBiH.
¨Dejtonom¨ je RS dobila priliku da je priznaju same njene žrtve -- u  veoma složenom procesu izmjene kompletnog ustavno-pravnog sistema jedne  članice UN putem dogovora. Dejtonski navodni parlamenti i po nastanku i  po strukturi su rezultat mirovnog ugovora a ne institucije države u  skladu sa teorijom države i prava. Međutim, prema mandatu datom u  ¨Dejtonu¨, dovršen bi bio proces u kojem RS ima pravo veta nad BiH a BiH  nema pravo veta nad RS; i to pristankom samih građana na zamjenu  jedinstvenih institucija RBiH zajedničkim institucijama tzv. BiH,  pristankom na agencije, uprave i direkcije umjesto državnih  ministarstava. Tvorci Dejtona bi proglasili stvarni kraj RBiH odnosno  nastanak RS i Federacije, jer bi subjekti prava, građani BiH,  dobrovoljno prihvatili ono što su pregovarači u Dejtonu skicirali.  Obične bi svjedoke građani BiH proglasili garantima, a vlastitu volju da  na tu podvalu pristanu -- proglasili bi ¨voljom svijeta¨; dok u isto  vrijeme od javnosti BiH do kraja skrivaju stvarni ¨svijet¨ tj. pravni  domen u kojem RBiH postoji dok sve njene jedinstvene institucije sami  građani RBiH ne ukinu odn. zamjene tzv. zajedničkim i krovnim.
Ustav Republike BiH jedino je rješenje na kojega je država BiH imala i  ima pravo koje joj niko ne može oduzeti; a posebno ne genocidom.  ZAVNOBiH, koji se dogodio prije AVNOJ-a, pravni je osnov državnog  kontinuiteta i suvereniteta Republike BiH; a istovremeno i objašnjenje  zašto se država BiH ne može federalizirati ili dijeliti na način kako se  podijelila ili raspala SFR Jugoslavija. Naime, pravni osnov Republike  Srpske je ugovor nezakonit po osnovu sva tri prava ovdje navedena; a i  dodatno po osnovu činjenice da je ICJ (Internacionalni Sud Pravde)  presudio da su instituciije RS (VRS) počinile genocid na tlu Republike  BiH.
 
Gledano u opisanom kontekstu, traženje novih rješenja za BiH mimo  onih na koje ima izvorno pravo, je odustajanje od izvornog prava.  Pogotovo je fatalan stav da se novi ustav mora praviti u i zasnivati na  dejtonskim institucijama, odn. pregovarati u institucijama dejtonskog  sistema i ¨dograđivati na Dejton¨ nekim ¨dogovorom domaćih snaga bez  miješanja iz vana¨ i slično tomu. Time se priznaje i daje čak i ono što  niti u Dejtonu nije priznato i dato Republici Srpskoj i agresoru:  prestanak pravnog kontinuiteta Republike BiH od 25. novembra 1943. u  korist pravnog kontinuiteta RS od datuma pariškog potpisa na Dejtonski  ugovor.
 
Poseban problem je što bi pristanak na ¨Dejton¨ odn. ¨Dejtonski  ustav¨, značio presedan i ozakonjenje toga da se u BiH i budući ustavi  mogu praviti ratom i genocidom. Sama ta činjenica je dovoljna da  ¨Dejton¨ ne može biti branjen kao mirovni sporazum. Ona je dovoljna i za  argument da se negiranje ¨Dejtona¨ ne može interpretirati kao  ¨pozivanje na rat¨ -- jer je sam ¨Dejton¨ odn. ozakonjenje ¨Dejtona¨ u  suštini ozakonjenje i rata i genocida.
 
DEJTONSKA DILEMA: PRAVNI KONTINUITET RBIH ILI PRAVNI KONTINUITET RS 
 
Pravo u smislu pravne zaštite na internacionalnom nivou djeluje  (¨postoji¨) samo ako se traži -- i to na proceduralno ispravan način u  institucijama prava; ono ne djeluje (¨ne postoji¨) ako se pravni  pristup, institucije i argumenti prava -- zamjene dogovornim.  Institucije prava su poznate institucije UN; sa Svjetskim sudom (ICJ)  kao najjačom institucijom prava, potpuno neovisnom upravo na  insistiranje takozvanih velikih sila. Taj pravno-institucionalni domen  određen je dokumentima kao što je Povelja UN i Povelji pridružene  konvencije koje ukupno čine sistem koji postoji i funkcionira. Taj  sistem ne funkcionira odnosno počnu da funkcioniraju famozne velike  sile, lobiji pa i primjena sile i zavjere, samo u određenim okolnostima  kada subjekt prava -- suverena država članica UN -- dobrovoljno i u  legalnoj proceduri od strane legitimnih predstavnika odustane od  primjene prava u korist primjene dogovora; tj. umjesto insistiranja na  suđenju krivcu prihvati da se pravno sa krivcem izjednači. U tom  trenutku institucije Internacionalnog prava i sve upućene vlade  prepoznaju da ta zemlja odustaje od Poglavlja 7 Povelje UN, u kojem je,  na primjer, agresija na članicu UN, Republiku BiH, povlačila pravnu  obavezu zaštite Ustava i teritorije -- u korist Poglavlja 6, po kojem se  problemi ne definiraju i ne tretiraju pravno nego se rješavaju  dogovorom tj. izjednačavanjem krivca i žrtve.
Republika BiH je na internacionalnom nivou priznata 1992. godine ne  zato što neko ¨voli Bosnu¨. Priznata je snagom prava; a dokaz da ta  snaga postoji je u činjenici da su je priznali i tradicionalni saveznici  projekta velike Srbije: Francuska, Britanija, Rusija, Grčka. RBiH su  priznale zemlje cijele EU i UN. To je zato jer postoji pravni prostor  koji sve ove zemlje i organizacije nikada ne dovode u pitanje zbog  vlastitih interesa i vlastite zaštite -- koji je njima važniji od  naklonosti ili nenaklonosti prema nekoj drugoj zemlji. U tom pravnom  (nikako političkom ili lobističkom) prostoru, priznavanje raspada SFR  Jugoslavije je bio pravni imperativ jer se radilo o legalnoj disoluciji a  ne ilegalnoj separaciji republika slobodno udruženih i zato slobodno  razdruženih. Dovođenje Dejtona do kraja, ali i neobračunavanje sa  Dejtonom do kraja, dovelo bi do toga da Dejton prekine zadnji legalni  pravni AVNOJ-evski kontinuitet RBiH i uspostavi Dejtonski ugovor i datum  kao pravni osnov BiH! Tada bi Republika Srpska bila priznata kao jedan  od osnivača te nove BiH, koja se zatim legalno može raspasti po  Dodikovom receptu po kojem se legalno raspala i SFR Jugoslavija.
 
REFERENDUM U RS I PRAVO NARODA NA SAMOOPREDJELJENJE 
 
Države su nadnarodne kategorije i definiraju se Poveljom Ujedinjenih  Nacija -- gdje su nacije skupine naroda a ne narodi zajednice nacija.  Naime Ujedinjene Nacije imaju do dvjesto članica a (nepostojeći)  ¨ujedinjeni narodi¨ bi članica imali najmanje tri hiljade. Ova razlika  nije samo terminološka, nego je to pitanje izbora između  autokefalno-pravoslavnog stava o narodu kao naciji ili univerzalnog  stava u Povelji UN o naciji kao državljanstvu -- naciji ne kao narodu  nego kao zajednici svih naroda u državi. Paralelno sa time, Ujedinjene  Nacije (a ne ¨ujedinjeni narodi¨) su formalno pravno okruženje države  BiH koja je, kao i druge članice UN, nadnarodna kategorija – te stoga  isključuje mogućnost da jedan, dva ili tri naroda ukinu državu ili  osnuju državu u državi.
 
Najviši izraz državotvornosti kojeg priznaje ustavno pravo su ustavni  narodi tj. narodi koji se navode u Ustavu. Konstitutivnost naroda je  iznad toga; uvedena je u BiH sa namjerom da se omogući podjela BiH na  principima na kojima jeste zakonski utemeljeno na primjer  teritorijaliziranje duhovnosti u autokefalnom pravoslavlju i IZ BiH  (nažalost), a nezakonito po autoritetima katoličke crkve, ali nije niti u  duhu niti u slovu Povelje UN. Konstitutivnost na cijeloj teritoriji BiH  uvedena poslije rata, je pokušaj da se postigne to da građani BiH ovaj  princip ipak prihvate u globalu i nastave vlastito sudjelovanje u  procesu entitetske podjele BiH -- jer je ostao netaknut dejtonski  princip da je opći interes kao vrhovni državni interes ostao na nivou  ¨srpskog¨ entiteta, čime se on potvrđuje i dokazuje kao država unutar  koje i samo u interesu koje se ljudska prava mogu ostvarivati. Dokaz za  prihvaćanje pravoslavnog principa narodne (etničke) države umjesto  univerzalnog principa UN države kao nadnarodne (nad-etničke) kategorije,  je u neprekidnom insistiranju na pristanku RS na ustavnim promjenama --  premda se pravo RS na sudjelovanje i uslovljavanje ustavnih rješenja  može jednostavno osporavati činjenicom da je RS osuđena od strane  Svjetskog suda kao strana koja je počinila genocid te joj se kao takvoj  ne može dati pravo da kao pravni subjekat raspravlja o budućem ustavnom  uređenju Republike BiH.
 
Država je definirana Ustavom, granicama i teritorijima na kojoj se  taj Ustav primjenjuje na način jedinstva podjele vlasti na zakonodavnu,  sudsku i izvršnu. Svaka namjera da se zajednica takvih cjelina -- koje  imaju vlastiti Ustav i jedinstvo podjele ove tri vlasti -- proglasi  državom, je bježanje od istine o dejtonskoj BiH. Često se ova činjenica  negira stavom da je u Dejtonu BiH sačuvala vanjski suverenitet a  žrtvovala unutarnji -- što je floskula jer je suverenitet po definiciji  nedjeljiv; odnosno, ako se podjeli na spoljni i unutarnji, žrtvovan je  čitav suverenitet jer mu je oduzet jedan od tri glavna atributa: nedjeljivost.
 
Dejtonske institucije u koje se delegira volja entiteta nisu  institucije države. Agencije, uprave i direkcije koje preuzimaju  nadležnosti ministarstava, institucija monetarne i fiskalne politike sa  nivoa države a zadržavaju ih na nivou entiteta, nisu institucije države  nego institucije unije država -- kakve mogu imati i imaju, na primjer,  Francuska, Njemačka i druge države koje se mogu udruživat ali zbog toga i  razdruživat kroz institucije EU. Proglašavati ¨napretkom¨ izgradnju  institucija koje legaliziraju diskontinuitet BiH kroz udruživanje  entiteta i stvaranje pravnog osnova za razdruživanje, je doista  političko djelovanje u korist osnovnog cilja agresije zbog kojeg je i  genocid počinjen: diskontinuitet jedinstvene državnosti BiH u korist  novog kontinuiteta zajedničke BiH koja bi svoj početak slavila kao dan  prestanka rata ili dan Dejtona kao dan kada se de jure desila ustavna  kapitulacija BiH.
 
Institucije države se definiraju osnivačem i budžetom, a ne načinom  na koji se plaća njihovo ¨grijanje¨ (kao u slučaju muzeja i drugih  institucija kulture). U institucijama kao što je UIO, jedinstveni računi  su po karakteru samo prelazni računi prema kvotama za pojedine  entitete. Sredstva na prelaznim računima ne čine aktivu ni preduzeća ni  države, i još su jedna potvrda nepostojanja suvereniteta (u konkretnom  slučaju fiskalnog). Ovaj primjer je spomenut kao tipičan zbog naglašenog  korištenja u retorici o ¨napretku u reintegraciji BiH¨ po dejtonskoj  formuli. Međutim, ovo se odnosi na sve institucije; pogotovo one koje su  sada u diskusiji povodom inicijativa EU o napuštanju ¨Dejtona¨ i  formiranja BiH po principima teorije države i prava.
 
DEJTONSKA I NOVA, EVROPSKA, POLITIKA ¨SVIJETA¨ PREMA BiH 
 
Dejton je ipak propao, ne doista zato što nije ¨doveden do kraja¨,  nego zato što je njegov temelj nezakonit i zato što su njegovi ciljevi  lažni. Svi oni u BiH, Evropi i SAD koji ga nastavljaju oživljavati  amandmanima i dogradnjama, rade veoma težak posao – jer su se zavjerili  protiv prava Republike BiH na kontinuitet i opstanak ali i protiv prava  uopće. Za razliku od svih evropskih ZVANIČNIH institucija, branitelji  ¨Dejtona¨ i RS moraju slati šifrovane poruke ¨kako je RS Dejtonom  garantirana, te zbog toga ne može nestati¨ i tajne koverte liderima BiH  stranaka (sa kojima organiziraju i tajne sjedjeljke). Upravo zato što je  Dejtonom garantirana, RS može nestati kao i sam Dejton. Inozemni  branitelji Dejtona imaju mnogo teži posao u obrani RS i Dejtona, jer  moraju skrivati svoje aktivnosti i od vlastitih institucija (posebno  pravnih) i od svoje javnosti -- da bi legalizaciju Dejtona prodali kao  ¨izmjenu, amendiranje Dejtona¨. I sve to moraju raditi kroz nezvanične  institucije, nevladine organizacije. Oni osnivaju ili angažiraju famozne  ¨institute za mir¨ i sve to guraju preko potrošivih, sluganskih  političara. Dakle, njihov posao je danas mnogo teži nego onih koji  jednostavno i javno mogu suprotstaviti ¨Dejton¨ Evropskom ustavu,  Internacionalnom pravu, konvencijama i Povelji UN, te jasno kazati  istinu putem upotrebe termina koji je u našoj javnosti prošao skoro  nezapažen a znači direktno vraćanje BiH iz područja dogovora u područje  prava. To je termin NEFUNKCIONIRAJUĆI USTAV za Dejtonski ustav (Aneks 4  Dejtonskog ugovora). Izraz nefunkcionirajući u izvještaju Venecijanske  komisije i svim kasnijim izvještajima zvaničnih institucija poziva  ustvari na povratak slučaja BiH iz Poglavlja 6 (uslovno dogovornog) u  Poglavlje 7 (pravno obvezujućeg).
 
U takvim uslovima zagovaranje ¨dogovora domaćih snaga¨ i promjene  ustava kroz ¨institucije sistema¨, znači držanje BiH u Dejtonskom okovu u  kojem RS ima pravo veta bez obzira što je sam Dejtonski okvir upravo  razlog za stavljanje Dejtona ad acta od strane zvaničnog svijeta.
Nakon izjašnjavanja svih zvaničnih evropskih institucija,  Venecijanske komisije kao referentne institucije, Vijeća Evrope,  Parlamenta Europe i Kongresa SAD, u prah je pretvoren pokušaj odbrane  Dejtona pod vodstvom nevladinog lobija oko nevladine organizacije  «Instituta za mir» iz Washington D.C.-a i ambasadora Ujedinjenog  Kraljevstva i Sjedinjenih država, koji su, priključujući se nevladinom  sektoru, pokušali obaviti prljav posao metodom Ričarda Holbruka – bez  posljedica za vladin sektor vlastitih zemalja. Američki ambasador  Meklhejni je inicijativom za legalizaciju ¨Dejtona¨ kroz prihvatanje  amandmana na Dejtonski Aneks 4 (Ustav), radio tajno, jer je radio u  suprotnosti sa samom Rezolucijom 400 Kongresa svojih vlastitih  Sjedinjenih Američkih Država.
 
Sada kada je BiH ponovo vraćena u pravni prostor (domen), neophodno  je u diskusiji kako sa nekakvim Dodicima tako i sa predstavnicima EU  koji u BiH traže sugovornika za prevazilaženje dejtonske zamke,  koristiti argumente suvereniteta i kontinuiteta državnosti BiH koji su u  dugim dejtonskim noćima namjerno zaboravljeni.
 
ATRIBUTI SUVERENITETA: NEDJELJIV, NEPRENOSIV, NEUPITAN
 
Suverenitet je nedjeljiv. To znači da nije mogao u  ¨Dejtonu¨ biti sačuvan spoljni a žrtvovan ¨samo¨ unutarnji suverenitet  stvaranjem RS unutar BiH. Ova obmana izazivala je neprekidnu nemoć da  bh. javnost i politika prizna stanje u kojem RS ima pravo veta nad  dejtonskom BiH a BiH nema pravo veta nad RS.
Suverenitet je neprenosiv. To znači da nije legalan  Ustav koji donosi neko osim legalnog Parlamenta Republike BiH kao  vlasnika nosioca suvereniteta – lojalnih građana Republike BiH. Ovaj  atribut suvereniteta isključuje tzv. paralelne odnose entiteta sa  susjednim državama i čini ništavnim dejtonski potpis predsjednika  susjednih država, SR Jugoslavije i Republike Hrvatske; a i ulogu  Sjedinjenih država kao svjedoka (koje su domaći potpisnici unaprijedili u  garanta pa čak i potpisnika Dejtona, što je drska laž).
Suverenitet je neupitan. To znači da se izvan  institucija suvereniteta i Ustava Republike BiH mogao pregovarati samo  prekid vatre, razmjena zarobljenika i slično -- ali nikako i bitan  atribut suvereniteta kao što je Ustav Republike. Prema tome, Dejtonski Ustav je po predmetu nezakonit. 
Ova tri atributa suvereniteta uz imperativnu normu Internacionalnog  prava o pravu na kontinuitet ustavnosti i ustavnih procedura i  nepriznavanju rezultata diskontinuiteta (ratom, pučem, nelegitimnim i  nelegalnim ugovorima kakav je dejtonski), omogućavaju legitiman poziv na  ukidanje suspenzije Republike BiH i primjenu statusa quo ante: zadnjeg  legalnog stanja u državi BiH tj. Ustava prije agresije pa i prije  ustavnih zakona donošenih u toku agresije radi parafiranja rezultata  nelegitimnih pregovora. Naime, dokaza o ¨Dejtonu¨ kao procesu  diskontinuiteta državnosti članice UN, Republike BiH, ima dovoljno u  praksi i u samom tekstu navodnog Dejtonskog ustava (Aneksa 4), da je  ispostavljanje takvih zahtjeva od bilo kojeg subjekta prava u BiH  legitimno. Ti elementi (zabranjenog) diskontinuiteta državnosti su  svugdje tamo gdje se Dejtonski ugovor osim mirovnom bavi i ustavnom  problematikom.
Bez obzira na prethodni pristanak na primjenu dogovora umjesto  primjene prava, koji je izvršen od strane jednog člana Predsjedništva  RBiH, svjetski pravni sistem se zaštitio od nelelegitimne volje čak i  predstavnika nosilaca suvereniteta, građana, te se po referentnim  konvencijama za takve ugovore, ništavnim smatraju ugovori koji su  rezultat nelegitimne volje. Nelegitimna volja počinje onda kada  predstavnik sudjeluje u pregovorima koji za predmet imaju nešto što je u  tada važećem Ustavu zabranjeno -- a to je, kao i u gotovo svim  ustavima, pregovaranje o Ustavu izvan ustavom predviđene procedure. U  tada važećem Ustavu Republike BiH je članovima 155 i 154 takva mogućnost  pregovaranja o ustavu Republike bila zabranjena. Internacionalno pravo  odn. Povelja UN, radi svoje zaštite i zaštite cijelog sistema legaliteta  i legitimiteta UN, već u Preambuli Povelje UN isključuje mogućnost da  čak bilo šta u samoj Povelji može opravdati miješanje čak i organizacije  UN u ovaj proceduralno ustavni integritet zemlje članice.
 
ZAKLJUČAK 
 
Prema svemu navedenom o ilegalnosti Dejtonskog Ustava (Aneksa 4), i  navedeni atributi suvereniteta Republike BiH sačuvani u Dejtonu (silom  Internacionalnog prava a ne voljom pregovarača) kao temelj  Internacionalnog prava, jasno govore da:
- Usprkos „Dejtonu“ pravno (ustavno) postoji samo Republika BiH, a  Republika Srpska postoji samo kao dio mirovnog ugovora i to ilegalnog.
- Obzirom da je ICJ (Internacionalni Sud Pravde) donio presudu da su  institucije RS odgovorne za genocid na tlu Republike BiH i kao takva  bila je predmet suđenja, jer je njeno stvaranje uključivalo etničko  čišćenje i genocid kao metod, po Konvenciji koja zabranjuje ne samo  genocid nego i rezultate genocida, RS se smatra ilegalnom.
- Zbog toga se strana koja je osuđena na Sudu ne treba pitati za  pravni sistem države, za kršenje kojeg agresijom i genocidom joj se  sudilo i presudilo.
- Nije problem šta o budućem Ustavu BiH misli Dodik Milorad i sve  stranke u privremenom entitetu BiH, nego šta o budućnosti BiH i njenom  Ustavu misle stvarni subjekti prava, a to su samo lojalni građani  države, tj. građani Republike BiH koji je žele.
- Umjesto pregovora i fraza o Ustavu koji će ¨svi¨ prihvatiti (što  stavlja ¨Dejton¨na stol kao pravni osnov i pregovora i veta RS nad BiH),  predstavnici na pregovorima se moraju vratiti iz dogovornog u pravni  prostor u kojemu postoji kontinuitet Republike BiH a ne postoji niti  ¨Dejtonski Ustav¨ niti RS, pogotovo ne kao Dodikov ¨pravni osnov¨.
- Nakon objave presude Svjetskog suda (ICJ - 26.02.2007) o agresiji i  genocidu, gdje su institucije RS proglašena odgovornim za genocid,  svaki poslanik i svaki parlament, pa i onaj Dejtonski, trebao je  zatražiti primjenu odluke Suda, a to je brisanje rezultata genocida – i  ¨Dejtonskog Ustava¨ i Republike Srpske.
- Umjesto amandmana na dejtonskim osnovama (konsenzus sa RS),  imperativ opstanka države BiH je povratak na snagu legalnog Ustava  Republike BiH sa mogućom dogradnjom, koja će obezbjediti evropske  standarde i mehanizme za istinsku ravnopravnost svih građana i naroda  koji u njoj žive. Umjesto na dejtonskim principima, svi  ¨amandmani¨trebaju biti na principima Povelje UN, Evropskog ustava i  Ustava RBiH od kojih niti jedan ne poznaje etnički ili entitetski  princip podjele vlasti.
- Prihvatanje bilo kakvih amandmana na Dejtonski Ustav, bi značilo i  prihvatanje onoga na šta se amandmani daju, tj. samog Dejtonskog Ustava.  To bi ujedno značilo i amnestiju RS od strane same žrtve genocida, što  niko u ime žrtve nema pravo učiniti.
 
2. Januar, 2008,
 
POTPISNICI DEKLARACIJE: 
 
S.S.V.D.S - P.P.P.S, Soutien aux Survivants de la Vallée de Drina-Srebrenica, Pariz
Podrška Preživjelim Podrinje-Srebrenica
Sadija Ombašić, Predsjednik S.S.V.D.S - P.P.P.S
 
37.700 clanova Grupe građana BH na socijalnoj mreži FACEBOOK: ZAHTJEVAMO VRACANJE LEGALNOG, LEGITIMNOG I GRADJANSKOG USTAVA RBIH  
Esad Jaganjac, Admir Arnaut,  suosnivači i administratori Grupe u ime članova.
 
1533 potpisnika Peticije na Republikabih.net Ujedinjeno Kraljevstvo 
Esad Jaganjac, Editor Republikabih.net, u ime potpisnika
 
Udruženje Majke Srebrenice i Podrinja, Sarajevo
Ibran Mustafić, Predsjednik UO Udruženja
 
Udruženje građana - Žene Srebrenice, Tuzla
Hajra Ćatić, Predsjednik Udruženja
 
Asocijacija Žrtava Genocida u Srebrenici, Srebrenica
Ćamil Duraković, Predsjednik Asocijacije
 
NVO BUDIMO AKTIVNI - NGO LETS BE ACTIVE 
Ismet Kapetanović, Izvršni direktor
 
Djeca Sarajeva - dječiji pokret za mir , Sarajevo
Ivana Mostarac, Predsjednik Udruženja
 
Potpisi ostalih nevladinih organizacija i građana, koji se slažu sa Deklaracijom. 
Molimo da se pridružite! 
Građani, nevladine organizacije, udruženja i političke  stranke mogu dati podršku ovoj inicijativi tako što će potpisati peticiju na sajtu www.republikabih.net Navedeni broj skupljenih potpisa se mjenja iz sata u sat. Hvala!